Λυπάμαι για τους Έλληνες!


Την Τετάρτη 16 Ιουνίου ξύπνησα στις 5 το πρωί και βγήκα από το σπίτι μετά από μισή ώρα. Υποψιαζόμουν ότι με περίμεναν ώρες στα βουλγαρικά σύνορα με την Ελλάδα, αλλά δεν φανταζόμουν ότι ήταν τόσες και ότι έφευγα μια μέρα από την κόλαση.

Φτάσαμε πολύ εύκολα στο Giurgiu, στην περίφημη είσοδο της Ρουμανίας, τον πιο επαίσχυντο δρόμο με τον οποίο έρχεται σε επαφή ο ξένος όταν έρχεται από το νότο στη χώρα μας. Δεν έχω δει μεγαλύτερη σειρά από λιμνούλες, λακκούβες και αγριόχορτα σε εγκαταλελειμμένα εργοστάσια. Όποιος άντρας έχει μια καρέκλα πάνω από το κεφάλι του, εκτός κι αν έχει επείγουσα δουλειά ή μεγάλο ενδιαφέρον, επιστρέφει.

Ποιος είναι Ρουμάνος και ποιος έχει ήδη πάει εδώ το ξέρει. Για είκοσι χρόνια ποιος ξέρει πώς να περπατήσει στη ράμπα που γυρίζει την πόλη Giurgiu. Είναι οδικό πένθος, ντροπή, πλήξη, επαίσχυντη επαγγελματική κάρτα. Πρέπει να επισημάνω ότι υπάρχουν σημάδια ότι κάποιος έχει αρχίσει να το διορθώνει. Υπάρχουν λίγοι σωροί και μερικά ίχνη δουλειάς. Διαφορετικά, αυτό που ήξερες εδώ και 20 χρόνια είναι τώρα.

Φτάσαμε στο συνοριακό σημείο όπου πληρώνεται μόνο ένα τέλος γέφυρας και περάσαμε γρήγορα τη Γέφυρα Φιλίας (καθαρή, χωρίς ρωγμές) και φτάσαμε στους Βούλγαρους. Προς τιμήν της ρουμανοβουλγαρικής φιλίας, είναι εύκολο να περάσει, χωρίς επιπλοκές και χωρίς έφεση. Διαβατήριο, γκρίζα κάρτα και ασφάλιση. Σε 5-10 λεπτά δραπέτευσα και έφτασα στα ερείπια. Το Μαϊντάν είναι μεγαλύτερο από τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο από το Giurgiu. Λίμνες, λάσπες, σκυλιά, σκουπίδια στο πλάι, αυτοκίνητα παρκαρισμένα μάταια. Περπάτησε όμως γρήγορα. Πλήρωσα 50 λέι για ένα ροβινιέτα που ισχύει για 7 ημέρες και αντίο! Αποχαιρετισμός! Είναι η δεύτερη ή τρίτη χρονιά που μας συλλαμβάνουν οι αστυνομικοί των Βούλγαρων φίλων μας. Οι Βούλγαροι οδηγοί ανέφεραν μόνο δύο περιπολίες τροχαίας, αλλά όλα ήταν στα μάτια του κόσμου. Χωρίς στάσεις, χωρίς σχοινιά, χωρίς κάμερες ταχύτητας. Στις 7 το πρωί μάλλον εναλλάστηκε και η βουλγαρική αστυνομία και μοίρασε τα σημεία επιτήρησης της τροχαίας.

Ωστόσο, στην περιφερειακή οδό της Σόφιας και στον αυτοκινητόδρομο που οδηγεί στην είσοδο στο φαράγγι του ποταμού Στρούμα, ο δρόμος είναι άψογος χωρίς κενά, χωρίς ρωγμές, χωρίς χτυπήματα που να σας παρασύρουν. Οι γείτονές μας έχουν κάνει πολύ πιο σοβαρή δουλειά (δεν ξέρω με ποιον) από εμάς μεταξύ Sibiu και Deva.

Κανένα παράπονο για την πορεία, κανένας περιορισμός στην τεμπέλης εργασίας, όπως κάνουμε τώρα, στη μέση του καλοκαιριού και στη φρενίτιδα της κίνησης για όσους έρχονται από τη Δυτική Ευρώπη και επιστρέφουν στα Βαλκάνια και την Τουρκία. Πέρασα τη Βουλγαρία εύκολα και χωρίς επεισόδια.

Η καταστροφή ξεκίνησε κοντά στα ελληνικά σύνορα. Χιλιόμετρα φορτηγών και αυτοκινήτων. Καθόμαστε και καθόμαστε και βρίζουμε, τσιμπάμε και το ξανακάνουμε. Μετά από μένα έρχονται δύο αυτοκίνητα με τον αριθμό Vîlcea. Οι κάτοικοι της Vîlcea ορκίστηκαν ακόμη χειρότερα. Πήγαν να περάσουν τα ρουμανικά σύνορα στο Bechet και από εκεί επέστρεψαν. Τα σύνορα ήταν κλειστά. Πήγαν οδικό ταξίδι και τώρα έχουν εμπειρία και εκπαίδευση στην ορκωμοσία. Τα δύο ζευγάρια από τη Vîlcea έχουν φίλους με ένα άλλο αυτοκίνητο, που έμεινε στο δρόμο για το Giurgiu. Πήραν μπροστά. Είμαστε πολύ, πολύ μακριά από αυτούς. Οχιομετρικά, λένε οι Βιλτσέα, έχουμε ακόμα 4-5 χιλιόμετρα.

Οι φίλοι τους μπροστά περιμένουν εδώ και τρεις ώρες κάπου 500 μέτρα από το τελωνείο. Μένουν ακίνητοι και θυμώνουν που δεν κουνάνε μέτρο. Μας στέλνουν την είδηση ​​ότι οι διακομιστές των Βουλγάρων είναι καμένοι ή μπλοκαρισμένοι και δεν περνάει κανείς. Άλλες βρισιές, άλλες απόψεις, άλλες κατηγορίες. Από τους συγγενείς του τελωνείου έρχεται μια άλλη παρατήρηση. Είναι σαν να κινείσαι λίγο. Δέκα με δεκαπέντε μέτρα. Οι οικογένειες με παιδιά είναι οι πιο βασανισμένες. Τα παιδιά κλαίνε, αναστενάζουν, ζητούν νερό και φαγητό ή κυλιούνται στο γρασίδι. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι μπαίνουν στο αυτοκίνητο των γονιών τους. Άλλοι αρχίζουν να περπατούν για να γεμίσουν σε βενζινάδικα. Η πλευρά της τάφρου των φορτηγών έγινε μια σειρά από δημόσιες τουαλέτες. Ο ήλιος ανατέλλει και από τα σύννεφα. Καίγεται σαν υψικάμινος. Το μόνο που συνέβη στο μεταξύ ήταν ότι ένας Βούλγαρος αστυνομικός μας ζήτησε να μην σταθούμε σε δύο σειρές. Ας καθίσουμε σε μια μονή στήλη και σε μια σειρά. Υπάρχει ακόμη χώρος για μοτοσικλέτες και αυτοκίνητα της αστυνομίας να παρακολουθούν την αναμονή.

Είναι σαν τους μετανάστες να περιμένουν βίζα. Βρέχει και δεν έχει τύχη. Μετά από έξι ώρες πλησιάζουμε στο τελωνείο. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν έθιμα. Είναι απλώς ένας Βούλγαρος αστυνομικός που ξεκινά μικρές ομάδες αυτοκινήτων. Άλλοτε πέντε, άλλοτε δέκα. Όπως νομίζει. Και ξεκινά ένα άλλο λουκάνικο από κασσίτερο, πλαστικό και ατσάλι. Σέρνεται ακριβώς όπως ήταν η ουρά της βενζίνης. Περνάμε τα άδεια βουλγαρικά σημεία ελέγχου και χωρίζουμε σε ομάδες των δύο ή τριών, με κατεύθυνση προς την Ελλάδα. Υπάρχει καλή απόσταση ανάμεσα στις καμπίνες των Βουλγάρων και των Ελλήνων. Καλύπτουμε 20 μέτρα σε πέντε λεπτά. Είναι σαν να βρισκόμαστε σε μια διαδικασία που σπάει τα νεύρα. Και κανείς δεν τα παρατάει.

Επιτέλους τελωνείο! Οι τουρίστες περνούν σε δύο στήλες. Δύο αξιωματικοί ελέγχουν ένα αυτοκίνητο. Το ένα είναι με τα έγγραφα του συνοδηγού και του αυτοκινήτου, το άλλο με το ιατρικό κομμάτι. Πιστοποιητικά εμβολιασμού και κωδικός QR που πιστοποιεί το PLF (Panssenger Locator Form) που αποστέλλονται με e-mail από την Ελληνική Τουριστική Αρχή. Χρειάζονται περίπου 3-4 λεπτά για ένα αυτοκίνητο. Πέρασαν είκοσι αυτοκίνητα σε 50 λεπτά. Είκοσι, το άλλο. Δεν περνούν περισσότερα από 100 αυτοκίνητα την ώρα. Πίσω μας, χιλιάδες και χιλιάδες αυτοκίνητα. Τα φορτηγά και τα φορτηγά έχουν διαφορετική ιστορία και διαφορετικό δρόμο. Περνάω πότε και πώς. Πιο γρήγορα, πιο αργά.
Ξαφνικά, όλα καταρρέουν. Ένα λευκό μίνι λεωφορείο με τον αριθμό Sălaj (SJ 30 GRA) ήρθε από κάπου στο τελωνείο και μπήκε από το μπροστινό μέρος. Κανείς δεν τον γκρέμισε. Ο τσιγγάνος από το Σαλάζ μπερδεύτηκε με τα έγγραφα. Δεν είχε PLF ή πιστοποιητικό εμβολιασμού. Ένας άλλος Ρουμάνος του δείχνει μια φόρμα να συμπληρώσει. Στο τελωνείο, δίπλα στον τοίχο, όπου υπήρχε μια σταγόνα φρεσκάδας, άλλοι τσιγγάνοι (Ρουμάνοι ή Βούλγαροι) ήταν ξαπλωμένοι στο έδαφος και μάλλον περίμεναν τον κωδικό QR που θα τους επέτρεπε να μπουν στην Ελλάδα. Ο έξυπνος και έξυπνος άντρας από το Σαλάι επιστρέφει στη Βουλγαρία. Η τρέλα χειροτερεύει. Ο άντρας του Sălăjean έφυγε με μερικά έγγραφα από τον διευθυντή. Ο τελωνειακός τον καταδιώκει. Η δίοδος είναι μπλοκαρισμένη. Ο κόσμος ορκίζεται ότι οι Έλληνες αξιωματούχοι είναι ήρεμοι και ήρεμοι. Δεν φαίνεται να γνωρίζουν το ρουμανικό ζήτημα
-Τι ? Δεν σου ταιριάζει;
Ο τελωνειακός που έχει γίνει τσιγγάνος ανακτά τα έγγραφα που πήρε κατά λάθος ή κοροϊδία και λύνει την κατάσταση. Μπορούμε να περάσουμε. Ζήτω η ελευθερία, η πανδημία, οι διακοπές, η διψασμένη για τουρίστες Ελλάδα και οι τσιγγάνοι.
Μετά τις 3 το μεσημέρι φτάσαμε στο ξενοδοχείο. Μου αρέσει να πω στον ρεσεψιονίστ: “Αποφύγετε την Ελλάδα!” Αλλά είναι Ελληνίδα. Είναι ωραία, χαμογελάει και με ρωτάει πώς ήταν ο δρόμος;

Adrik Egorov

"Πιστοποιημένος εσωστρεφής. Αφοσιωμένος φανατικός λάτρης του Διαδικτύου. Υπέροχα γοητευτικός ταραχοποιός. Σκεπτόμενος."

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.